Sur Köy Sakinleri

Sur Köy’ün surları ardında bir hayli rahatsınız. Sanki anılarınız, sanki korkularınız, sanki sevmediğiniz taraflarınız, pis su olmuş doldurmuş çepeçevre hendeklerinizi. Ne Sur Köy’den dışarı, ne hayattan içeri geçit vermiyor. Köprülerinizi sakınan da bizzat sizsiniz. Sözde, içeridesiniz.

Şirin evlerinizi görüyorum kale duvarlarınızın ardında. Birbirinizle hemfikirsiniz. Açlar, sefiller, tutunamamışlar olmadan, hiçbir şey görmeden, duymadan, bilmeden, üç maymun gibi sürdürüyorsunuz ömrünüzü. Tek ve öğretilmiş doğrularınız arasında sıkışsa da ruhlarınız, sözde, huzurlusunuz.

Çocuklarınız var, pis su hendeklerinin yakınında oyun oynamaktalar, sizden habersiz, yasaklarla dost, kocaman bir keyifle. Kızıyorsunuz. Önce ellerini, sonra beyinlerini yıkıyorsunuz. Arındırıyorsunuz onları, hendek kıyısında görmüş olabileceklerinden. Sözde, hijyensiniz.

Sur Köy’ün güzel kızları, odalarındaki duvarların ince çatlaklarından, dışarı seyretmekteler, gizliden. Köprüler düşlüyorlar çamurdan, henüz sertleşmemiş yüreklerinde aşk var. Adı konmamış sevgililer, asil suçlar, işlenesi günahlar. Korumak için, kırıyorsunuz sırça hayallerini. Avuçlarından gelen kanla temizliyorsunuz lekelenmişliklerini. Sözde, erdemlisiniz.

Erkeklerinizi ve kadınlarınızı görüyorum. Yani yetişkinlerinizi. Karnı tok, ruhu pek, alnı ak. Hiç genç olmamışçasına benimsedikleri olgunluğu kambur gibi taşıyorlar sırtlarında. Kendilerinden, bir de rüya görmekten vazgeçmişler. Roller ezberlemiş, kostümler giymişler. Sur Köy sahnesindeler. Kafeste doğmuş bir aslanın, sirkte kendini mutlu saymasına benzer hevesle ateşten geçmekteler. Körler ve sağırlar malum, birbirlerini ağırlamaktalar. Sözde, samimisiniz.

Sur Köy sakini değil misiniz; hepiniz biraz hiçsiniz.